Multiple complex Development Disorder, wat is het en wat doe je eraan?
McDD of ook wel Multiple complex Development Disorder genaamd is in het vrij Nederlands vertaal een meervoudige complexe ontwikkelingsstoornis. Deze stoornis komt bij de meeste kinderen op een jonge leeftijd tot uiting. Een kind wat hier last van heeft, heeft er moeite mee om met eigen gedachten en emoties om te gaan.
McDD, wat is het?
De benaming McDD wordt ondanks dat het officieel nog niet is opgenomen in het handboek van psychische stoornissen wel al gebruikt. Bij McDD draait het erom dat emoties gereguleerd kunnen worden. Soms is dat erg moeilijk en dan heeft men daar hulp bij nodig of een andere benadering.
De symptomen bij McDD
Bij McDD zijn er een aantal symptomen te noemen. Deze symptomen kun je dan weer verdelen in drie groepen.
Een stoornis in het reguleren van affecten
- Hele hooggespannen zijn of een intense angst voor iets hebben
- Een ziekelijke vrees hebben voor meestal ongebruikelijke voorwerpen of situaties
- Worden overspoeld door angsten die primitief zijn en/of paniekaanvallen hebben
- Periodes hebben van driftbuien en woedeaanvallen
- Stemmingsschommelingen hebben zonder dat er echt aanleiding toe is
- Zeer bizarre angstreacties hebben
Een verstoring in sociale signalen en sociaal gedraag ten opzichte van leeftijdsgenootjes
- Geen band hebben met leeftijdsgenootjes
- Totale desinteresse hebben en sociale contacten proberen te vermijden terwijl de sociale vaardigheden er wel zijn
- Met name met volwassen mensen een haat-liefdesrelatie hebben. Vaak is dat met (een) van de ouders of verzorgers
- Een gebrek hebben aan empathie en het zich niet kunnen verplaatsen in de gevoelens en gedachten van een ander
Een verstoring in het denkvermogen
- En gedachtegang hebben die onlogisch en bizar is
- Het verschil niet zien tussen realiteit en fantasie
- Moeite hebben met het begrijpen van de dingen die om zich heen gebeuren
- Last hebben van gedachten zoals grootheidsideeën, het geloven in fantasiefiguren, denkbeeldige vrienden en verhoogde achterdocht
Juist door deze symptomen en kenmerken van McDD ziet dit kind de wereld om zich heen niet als een veilige plek. De angstgevoelens beheersen het leven. Over de ontwikkeling van een kind dat McDD heeft kunnen we zeggen dat dit achterloopt ten opzichte van andere leeftijdsgenootjes. Zolang er een 1 op 1 contact is met het kind met de ouder zal je aan het kind minder merken en functioneert hij of zij redelijk goed. Pas als je meer in een sociale situatie komt zoals bijvoorbeeld in een winkel of op het schoolplein zal het minder overzichtelijk worden voor het kind en kunnen ze niet meer zo goed omgaan met hun gedrag en hun emoties. Dit uit zich door te reageren door middel van woede of angstig gedrag wat zelfs over kan gaan in een paniekaanval. Deze uitbarstingen kunnen zomaar uit het niets ontstaan en zijn moeilijk te stoppen. Er moet echt iets doorbroken worden voordat dit onder controle te krijgen is en zelfs dan is het nog heel erg moeilijk.
De diagnose McDD
De diagnose McDD kan alleen gesteld worden door een psychiater of een psycholoog. Dit kan alleen gedaan worden op basis van een groot en uitvoerig onderzoek wat het kind zal moeten ondergaan. Er zullen gesprekken worden gevoerd met het kind zelf, de ouders maar ook met de leerkrachten. Ook zal er een observatie plaatsvinden van het kind in zijn of haar eigen omgeving.
De behandeling bij McDD
Wanneer je gaat kijken naar de symptomen die passen bij McDD dan kunnen we wel stellen dat er niet echt een behandeling is of medicijn waarbij McDD genezen kan worden. Er kunnen wel verstoringen meer gereguleerd worden. Wanneer een kind met McDD behandelt gaat worden is dit een behandeling die vooral bestaat uit onder andere het geven van structuur, het voorkomen van de angsten en het bevorderen van de vaardigheden en ontwikkeling. Als ouder zijnde krijg je onder andere steun in het begeleiden en de behandeling van je kind met McDD. Het vergt namelijk ontzettend veel aandacht om je kind op te voeden. Je moet onder andere voorbereid zijn op het gedrag van je kind. Dit is heel vaak ongeremd wat het voor ouders zeer uitputtend maakt in de opvoeding die jij je kind wilt geven. Zeker wanneer je meerdere kinderen hebt is het een heel geregel om dit allemaal te kunnen doen. Vaak is er wel begeleiding te krijgen daarbij om de ouders handvaten aan te rijken waar ze wat mee kunnen.
Wat te doen als ouder zijnde
Het is voor ouders zeker ook belangrijk om een uitlaadklep te hebben waar ze terecht kunnen wanneer het hun even teveel wordt. Het hebben van een kind met McDD is zeker niet makkelijk en vergt veel van jou als ouder zijnde. Je hoeft je daar dan ook echt niet voor te schamen dat je soms even alles van je af wilt gooien. Zorg er dan ook voor dat ook jij aan je ontspanning komt waardoor jij lekker in je vel blijft zitten. Jij kunt er alleen maar op een goede manier zijn voor je kind wanneer jij je ook goed voelt. Voel jij jezelf al niet in je hum dan zal jouw kind dat aanvoelen en dat heeft weer werking op het gedrag van hem of haar. McDD is, zoals eerder gezegd niet op te lossen met een pilletje of een behandeling maar er is wel mee te leren omgaan.
(Meervoudige complexe ontwikkelingsstoornissen)
Algemene omschrijving
MCDD wordt beschouwd als een variant van het autisme. De kern van de problematiek ligt echter minder op het terrein van de sociale contacten; voor een kind met MCDD is vooral het reguleren van gedachten en emoties een probleem.
Het kind is minder goed in staat zijn innerlijke gemoedsgesteldheid in evenwicht te houden en onderscheid te maken tussen fantasie en werkelijkheid.
Kinderen met MCDD proberen wel contact te maken met anderen, maar ze missen vaak het vermogen sociale verhoudingen goed te doorzien.
In de geborgenheid en veiligheid van individuele contacten met volwassenen kunnen ze veelal redelijk functioneren. Het gaat mis zodra de situatie complexer of minder overzichtelijk wordt. Op het schoolplein, in de winkel, op het verjaardagspartijtje, op het familiefeest ontsporen deze kinderen heel snel, en ze reageren dan met angst of woede.
Kenmerken en diagnose
De symptomen van MCDD zijn te verdelen in drie groepen.
- Stoornissen in de regulatie van affecten
- intense angst of gespannenheid
- vreesachtigheid of fobie (ziekelijke vrees), meestal voor ongebruikelijke situaties of voorwerpen
- paniekaanvallen of ‘overspoeld worden door primitieve angsten’
- momenten of periodes van gedragsmatige terugval met driftbuien of primitieve woedeaanvallen
- uitgesproken emotionele en stemmingsschommelingen zonder duidelijk aanwijsbare aanleiding
- frequente oninvoelbare, bizarre angstreacties
- Stoornissen in de gevoeligheid voor sociale signalen en stoornissen in het sociale gedrag in relatie tot leeftijdgenoten en volwassenen
- sociale desinteresse, vermijding van sociale contacten of juist grenzeloze contactname, ondanks aanwezige sociale vaardigheden
- ontbreken van bestendige relaties met leeftijdgenoten
- aanklampende ‘haat-liefderelaties’, met name met volwassenen (in het bijzonder ouders/primaire verzorgers)
- diep gebrek aan empathie en het vermogen om zich te verplaatsen in de gedachten en gevoelens van anderen
- Stoornissen van het denken
- onlogische gedachtegang of plotselinge onnavolgbare gedachtesprongen (magisch denken, neologismen, bizarre gedachten)
- verwarring tussen fantasie en realiteit
- gemakkelijk verward raken (moeite met het begrijpen van wat er om hen heen gebeurt)
- overwaardige gedachten (grootheidsideeën, verhoogde achterdocht, overgeïnvolveerd raken in fantasiefiguren, imaginaire vrienden)
De diagnose MCDD wordt gesteld door een kinder- en jeugdpsychiater die de voorgeschiedenis bij de ouders uitvraagt, met het kind praat en informatie van andere hulpverleners bestudeert.
Aanpak en therapie
Een kind met MCDD blijft doorgaans in behandeling bij de kinder- en jeugdpsychiater, omdat de ouders vaak dringend behoefte hebben aan de steun van een deskundige. Er is helaas geen therapie die de stoornis opheft. De behandeling is gericht op het geven van structuur, het voorkómen en dempen van de angsten en het bevorderen van een gezonde ontwikkeling. Medicatie kan nodig zijn om de angst onder controle te houden of om te proberen een psychotische ontwikkeling te voorkomen.